Sorry, Baby

Eva Victor’s speelfilmdebuut Sorry, Baby volgt vijf jaar uit het leven van Agnes, een literatuurdocente wiens wereld stilletjes instort nadat ze seksueel wordt aangerand door haar scriptiebegeleider. In plaats van op het trauma zelf te blijven hangen, vangt de film de gefragmenteerde, niet-lineaire manieren waarop ze probeert om te gaan: een ongemakkelijke intimiteit met een buurman, een zwerfkat die niet meer weggaat, zelfs jury duty. Kleine ontmoetingen—een vriendelijke broodjeszaak-eigenaar die haar kalmeert tijdens een paniekaanval, of een doktersbezoek dat vreemd misloopt—laten zien hoe overleven aan elkaar wordt genaaid uit broze, alledaagse momenten. Centraal staat haar vriendschap met Lydie, een vaste steunpilaar door verdriet, gevoelloosheid en aarzelende stappen richting herstel. Wrang komisch en toch diep meelevend transformeert Sorry, Baby een verhaal van geweld in een over veerkracht, tederheid en de stille kracht van verbondenheid.

Eva Victor’s debut feature Sorry, Baby traces five years in the life of Agnes, a literature professor whose world quietly unravels after being sexually assaulted by her thesis adviser. Rather than dwelling on the trauma itself, the film captures the scattered, non-linear ways she copes: awkward intimacy with a neighbor, a stray cat that won’t leave her side, even jury duty. Small encounters—a kind sandwich-shop owner calming her during a panic attack, or a doctor’s appointment gone strangely wrong—reveal how survival is stitched together in fragile, mundane moments. At the center is her friendship with Lydie, a steady anchor through grief, numbness, and hesitant steps toward renewal. Wryly funny yet deeply compassionate, Sorry, Baby transforms a story of violation into one about resilience, tenderness, and the quiet power of connection.