No Bears

No Bears is de vijfde speelfilm van Jafar Panahi, gemaakt in weerwil van een verbod uit 2010 dat hem verbood films te maken of Iran te verlaten. In een dorp aan de Turkse grens regisseert Panahi op afstand een filmcrew, waarbij documentaire en fictie op gedurfde wijze worden verweven. Het openingsshot ademt meteen een zeldzame vrijheid, met een meebewegende camera die een straat observeert zonder obstakel, voordat het tafereel op een laptopscherm verschijnt. Centraal staat het verhaal van verbannen Iraniërs die Europa proberen binnen te komen, verweven met Panahi’s eigen verwikkeling in een dorpschandaal. Oudere en duidelijk vermoeider, biedt Panahi een bittere bespiegeling op de kracht en gevaren van beelden, en laat zien hoe ze bijgeloof en tirannie kunnen uitdagen.

No Bears is Jafar Panahi’s fifth feature, made in defiance of a 2010 ban preventing him from making films or leaving Iran. In a village on the Turkish border, Panahi directs a film crew remotely, blending documentary and fiction in a daring experiment. The opening shot immediately captures a rare sense of freedom, with a moving camera observing a street without obstruction, before revealing the scene on a laptop screen. At the heart of the film is a story of exiled Iranians trying to enter Europe, intertwined with Panahi’s own entanglement in local scandal. Older and visibly wearier, Panahi offers a bitter meditation on the power and danger of images, showing how they can challenge superstition and tyranny.